Bazen behin Balmaseda deitutako herri txiki batean, Marta deitutako neskatila bat, urrunetik etorritakoa.
Bere aiton-amonekin bizi zen. Marta baxua eta polita zen. Ile marroia eta begi urdinak zituen. Oso jatorra eta atsegina zen. Baina, bere lagunek ez zuten Marta onartzen.
Egunak pasa eta pasa, baina jarraitzen zuten Martarekin jolastu gabe. Marta oso triste zegoen. Gabonak heldu ziren eta Marta Olentzeroaren gutuna idazten ari zen. "Kaixo Olentzero ni Marta naiz. Nire lagunek ez dute nirekin jolasten. Opari bezala lagunak izatea, eskatu nahi nizuke, lagunek ni maitatzea, baina, badakit zuk hori ezin duzula oparitu, orduan, zure eskuz uzten dut, ekarri zuk nahi duzuna. Agur eta hurrengo gabonak arte".

Martak gutuna idatzi eta postontzira bota zuen. Olentzeroaren gauan, Martaren etxean denak zeuden lo, baina bapatean atera jo zuten, Martaren amona jeitzi zen zabaltzera.
-"Kaixo! Marta deitutako neskatila bat bizi al da hemen?"- esan zuen Olentzerok.
- "Bai, pasatu barrura".
- "Berarekin hitz egin nahi nuke mesedez".
-"Bai oraintxe bertan". - esan zuen amonak.

Amonak Marta esnatzera joan zen.

- "Kaixo zer nahi duzu?". - esan zuen Martak.
- "Zure gutuna jaso nuen eta gogoratu nintzen lagun batek niri ekarritako opari batez eta ekarri egin dizut landare bat da, baina, oso baliogarria. Landatu behar duzu eta ondo ureztatu, ondoren, hortik landarea aterako da eta landaretik bolatxo batzuk. Bolatzo horiek hartu eta zure lagunen amantalean sartu behar dituzu eta benetan nahi baduzu lagunek zu maitatzea bete egingo da bestela ez".
Olentzero hori esanda joan egin zen. Martak Olentzero esandakoa egin zuen. Hurrengo goizean landareari Olentzerok esandako bolatxoak atera zitzaizkion. Martak bolatxoak hartu eta ikastolara joan egin zen. Marta ikastolan bakarrik zegoen eta aprobetzatu zuen bolatzak lagunen amantaletan sartzeko.
Lagunek klasean sartzerakoan amantalak jarri zituzten eta bolatzoak atera zituztenean argi bat ikusi egin zen eta gero desagertu egin zen.
Marta oso urduri zegoen zen gertatuko zen itxaroten. Askenean lagunek Marta onartu zuten. Marta inoiz baino zoriontzuago zegoen. Olentzerok den dena ikusi zuenez poz pozik zegoen:
- "Ume hauek Gabonetako maitasuna biotzean daramate. Gaurko umeak zoriontzuenak dira".