Amara neskatila beltzarana eta pompoxa zen. Eta gehien gustatzen zaiona jolastea zen, haur gehienak bezalaxe.
Bere gurasoek asko maite. Amara jaio baino lehen, nolakoa izango zen imaginatzen zuten, eta eguna heldu zenean mundako zoriontzuenak bihurtu zen. Amara haur guztiek bezala hazi zen eta eskolara joan zen.
Hemen "eskolan" oso pozik zegoen: abesten, jolasten, zerbait ikasten eta batez ere primeran pasatzen klaseko lagunekin.

Baina bere gurasoek gehiago nahi zuten, orduan Musika, Informatika, Dantza eta Hizkuntzak ikastera joan behar zuen.
Amarak ez zeukan benbora bere lagunekin jolasteko, eta batez ere ez zeukan haien Panpinak eta haien jostailuak, zeren eta bere gurasoek ez zuten nahi .
-"Olentzero egunean goiz etorriko da"- pentsatu zuen Amarak eta "eta eskatuko dut panpina bat txiza eta kaka egiten duena".
Eguna heldu zen, Amara korrika joan zen egongelara eta kaxa bat ikusi zuen. Pozik zabaldu eta bapatean jostailu ordenagailu bat agertu zen. Amara oso triste geratu zen.
-"Oso jostailu polita da eta ikasteko ona da" - esan zion amak.
Denbora pasa eta Amararen gurasoek egun guztia "ikasi eta ikasi eman behar zuela" - esaten zioten.
Amarak bazekien gurasoek asko maite zutela; baina oso triste zegoen "ez daukat lagunik", "ez daukat panpinarik"- pentsatzen zuen.
Hurrengo urtea etorri zen. Gabonak ziren eta arratsalde batean liburutegian zegoen eta kolorezko ipuin bat ikusi zuen, hartu eta bere marraskiak asko gustatzen zaizkio, batez ere emakume polit bat zen. Ordu bi pasa eta gero ez zuen ezer irakurri, bakarrik irudiak begiratzen. Orduan erabaki zuen bere etxera eramatea. Poltsan gorde zuen ipuina eta etxera.
Gaua heldu zen eta gure laguna Amara bere logelara joan zen irakurtzera, baina mahai gainean zegoen eta ezin izan zuen ezer irakurri, bakarrik marrazkiak begiratzen.
Zerbait arraroi eta polita zeukan liburu horrek eta bapatean emakunea hasi zen hitz egiten berarekin.
- "Zer gertatzen zaizu Amara"- esan zuen emakumeak.
-"Ez daukat lagunik, jostailurik, panpinarik, horrexegatik nago triste"- esan zuen Amarak.
-"Ez kezkatu, nahi duzunean, zabaldu ipuina eta nirekin jolas dezakezu"-
- "Baina, posible ahal da?".
- "Bai" - esan zuen "zer gustatzen zaizu jolastea"
- "Ba, ez dakit, badakizu kaka eta txiza egiten duen panpina".
- "Bai, orain jolastuko dugu".
Eta Amara gau osoa pasatzen jolasten. Hurrengo egunean gabonak ziren eta gure laguna Amara oso pozik zegoen.
Momentu hartatik orain arte Amarak arratsaldez eta gauez jolas dezake nahi duenarekin bere logelan
"Ipuin miresgarriak badaude Liburutegian, Amarak aurkitu duen bezala"